Türkçü Çerçeve

Türkçülerin uzun süredir yaşadığı temel sorunlardan biri, ortak bir çerçevenin, farklı bir deyişle ortak kamuoyunun eksikliğidir. Türkçülüğün bir fikir olarak nasıl geliştiği ve hangi sorunlara karşı ortaya çıktığı ortadadır; ancak bugün farklı sorunlar ve farklı zorluklar ortaya çıkmıştır. Bu zorluklar karşısında Türkçülerin nasıl bir tutum alacağı ise çoğu zaman netleşmemekte, alınan tutumlar da şahısların veya lokal ekiplerin inisiyatifinde birbirinden bağımsız şekillerde ortaya çıkmaktadır. Sonuç olarak günümüzde, Türkçüler için ortak bir hedef, ortak bir yöntem ve ortak bir duruş söz konusu değildir.

Özellikle ilk çözüm süreci döneminde yaşananlar, Türkçü örgütlerin içerisine sayıca fazla öfkeli ve tepkili bir kalabalığı sokmuştur. Bu kalabalık, Türkçüleri kendi ajandasından ve söylemlerinden uzaklaştırıp reaksiyoner olma ihtiyacı hissetmelerine itmiştir. Çözüm sürecine karşı duran herkesin muhalefet motivasyonu aynı değilken, aynı çatılarda bulunmaları da ilk çözüm sürecinin sona ermesinden sonra birçok kurumsal sorunu beraberinde getirmiştir. Aynı süreçte Türkçülerin bir kısmı da köklü kurumsal yapılara özenerek Türkçü örgütleri birer sivil toplum kuruluşuna dönüştürmeye çalışmıştır. Nitekim bu çabalar çoğunlukla başarısızlıkla sonuçlanmış ya da Türkçülükten sapmış yapılara dönüşmüşlerdir. Bugün görüyoruz ki her iki yöntem de Türkçülüğün hedefiyle uyuşmamaktadır. Ne sadece sivil toplumculuk, ne de yalnızca öfke kaynaklı reaksiyoner tepkiler Türkçü fikriyatı kalıcı bir inanç sistemine dönüştürebilir.

Bu yüzden artık Türkçüler için bir çerçeve ihtiyacı çok daha elzem hâle gelmiştir. Bu çerçeve, Türkçülere bir disiplin kazandırmalı, gündelik reaksiyonların ötesine geçen bir hedef belirlemelidir. Hangi konuda, nasıl hareket edileceği üzerine temel ilkelerde mutabık kalınmalıdır. Bu ilkeler; örgütlenme tarzından gündem belirlemeye, iletişimden hedefe varmaya, adab-ı muaşeretten etik değerlerimize kadar birçok başlığı içinde barındırmalıdır. Ortak bir retorik, tavır ve hedef oluşmalıdır. Elbette bu çerçeve, tek sesli veya “çatı” bir yapı oluşturmaz ama Türkçülerin farklı hedeflere savrulmasını önleyecek bir barikat örülmesini sağlar.

Burada önemli olan, Türkçülüğün özünden kopmamak ve Türkçü olmayanların belirlediği gündelik tartışmaların içinde eriyip gitmemektir. Türkçülük, yüz yıl önce hangi meseleleri öncelik haline getirmişse, bugün de yüz yıl öncesinden bağımsız değildir. Ancak şartlar değiştiği için araçlar ve yöntemler yeniden belirlenebilir. Bugünün Türkçüleri sadece sosyal medya etkileşimine veya Türkçü fikriyatın “diğerlerine” ne kadar makul gözükeceğine odaklanamaz. Kendini sürekli geliştiren, disiplinli ve süreklilik arz eden özgün bir yapı kurmak zorundadır.

Her Türkçünün rolü farklı olabilir ama öncelikli başarılması gereken farklı rollerdeki Türkçüleri aynı hedefe yönlendirebilmektir. Bu da yalnızca birlikte düşünebilme, karar verebilme ve hareket edebilme kapasitesini organize etmekle mümkündür. Yararlı olmak isteyen her Türkçü, bu organizenin inşasında sorumluluk almalıdır. Kendini sadece fikir veya eleştiri beyan etmekle değil, fikri sahada karşılık bulacak organize bir yapıya dönüştürmekle de sorumlu hissetmelidir.

Bugünün Türkçüleri artık neyi eleştirdiğini değil, neyi hedeflediğini tartışmalıdır. Eleştiri ile hedef aynı çerçevede değildir. Eleştiri geçici bir meseleyken, hedef disiplini ve kararlılığı zorunlu kılar.

Bu yüzden, Türkçüler artık kendi ajandasına dönmeli, bu ajanda doğrultusunda adımlar atmalıdır. Bahsedilen “ajanda” bir temenni veya öneri değil, zorunluluktur.

Bugünün Türkçüleri, geçmişte kalan kurumsallıktan uzak, eleştiriye ve tepkiselliğe odaklanmış, kendi vicdanını rahatlatmakla yetinen “Türkçülükten” uzaklaşıp, hayatın her alanında iktidarı ve yetki alanlarını hedefleyen bir dönüşümü yaratmak zorundadır. Somut hedeflere yürümeyen hiçbir fikir kalıcı olamaz.